Dientjes Motto Mens Erger je Niet

Als je van spelletjes hield moest je bij tante Dien zijn, daar werd altijd wel een spelletje gespeeld. Soms lag het hele huis vol met ‘Mens Erger je Niet’ borden’ originele maar ook veel zelf getekende modellen. Verloor je een spel, dan viel je af, de gene die het laatste spel won was de winnaar.
De hoofdprijs een zelf gemaakt Mens Erger je Niet.

Aan de ‘Klaverjas  of ‘Mies  Mause-‘ wedstrijden die ze organiseerde, deden de meeste neven en nichten  van de familie mee.

Jantje en Beppie konden beiden een goed spelletje dammen. En met name Jantje is vaak met zijn dambord naar de Kinkerstraat gekomen, met de vraag. “Ome Piet heb je zin in een spelletje dammen? mijn vader schoof meteen zijn stoel aan en was van de partij. ze waren aan elkaar gewaagt.

Er was ook een periode dat er bij tante Dien van al het zilverpapier, bijvoorbeeld van een reep chocola, zilveren bekertjes gevouwen werden en die werden met behangplaksel tegen het plafond geplakt. Het oude plafond in de Anjelierstraat knapte er van op. Er hingen op een gegeven moment, piep kleine bekertjes, naast de modellen van ca 40 cm, het stond in ieder geval heel apart.

Zomer’s werd er buiten op het plat gedart, sloeg het weer om dan ging het dart toernooi in de jongens kamer verder. Een Dartbord hadden ze niet, er hingen dan platen uit de Lach of de Piccolo, twee zeer gewaagde boekjes toen der tijd aan de muur, met wat men toen schaars gekleden dames noemden. De puntentelling weet ik niet exact meer, maar de Tiet was een Niet dus 0 punten,  en de Doos was de Roos 20 punten. De hele familie deed daar dan ook vol overgaven aan mee.

Jantje maakte erg graag allerlei bouwpakketten, waar andere gezinsleden dan vaak bij aan schoven.

Het was nog een zeer arme tijd.
In het gezin was één wit overhem, ooit door Beppie gekocht; dat werd gedragen door degene die er het snelst bij was, onder het motto wie het eerst komt wie het eerst maalt.

 Als Pietje op de tafel een zakje met snoep ziet staan, en tante Dien net de keuken in komt, zegt hij. “Goh moeder wat lekker wat je gehaald heb” “Ja hè jonge voor vanavond,” zegt Dien. Terwijl ze het zakje in de kast zet.

  Als ze s’avonds aan de koffie zitten zegt Dien, “O, wacht is effe ze duikt het kasje in en kijkt zoekend in het rond. “Stik, ik dacht toch dat ik ze hier neer had gezet mompelt ze.”

“Piet, die snoepies van vanmiddag, weet jij nog waar ik die heb gelaten?” Vraagt ze aan Pietje die op de bank de Lach ligt te lezen. Die komt een stukje overeind, kijkt over zijn boekje lachend naar zijn broer Beppie en zegt “Die zijn op moeder,” “Op, hoe bedoel je op,” vraagt Dien.” “We hebben goed ons best gedaan, je zei zelf voor vanavond dus we zijn er goed voor gaan zitten, maar het is ons gelukt geen snoepie meer over.

“Tonie alles op gekaand.” Zegt tante Dien de volgende dag breed lachend tegen mijn moeder. “Wat geinig hė, kijk dat vin ik nou wel gein.”

Wat ze vorige week met dat meisie van Beppie geflikt hebben, motte ze bij mij niet mee ankomen, iemand in de maling nemen, zijn ze nou helemaal besodemietert, ik ben me rot geschrokken, stelletje kwajongens,” Ze slaat haar hand voor haar gezicht en zegt “Die arme meid, ik ben blij dat Alie kwam klagen.” “Wie is Alie vraagt Tonie.” “Dat is die meid haar moeder, van die hoor ik achteraf dat ze dat vaak deden hor, nou ik heb ze gewaarschuwd, laat ik het niet meer merken, eerste en meteen laatste waarschuwing.”

Diens motto Mens Erger je Niet Ging Hier Niet Helemaal op.

“Rommel maakt me niet uit” zei  tante Dien altijd, “Als het maar schoon is.” Dat viel trouwens nog niet mee, met de schoonmaakmiddelen die ze in die tijd had. Er was één theedoek daar werd alles mee gedaan. Elke avond het zelfde ritueel, eerst de afwas. Dan als er nog iets te soppen was… werd dat met dezelfde theedoek gedaan. En als laatste werd de vloer met weer dezelfde doek gedweild. Dan werd de zinken emmer op het fornuis gezet en werd de theedoek in de Sunlightzeep uitgekookt. Dan nog even in de bleek en goed uitgespoeld en de theedoek was klaar voor de volgende ronde.

Ze moest roeien met de riemen die ze had. En dat deed ze met een lach.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s