Op Afbetaling? Dat Nooit

“Joehoeoe Tonie, “Ik ben het,” roept Dientje vanuit het trapportaal. Mijn moeder Tonie gaat nadat ze de beneden deur heeft open getrokken, de woonkamer in, ze laat de kamer deur open staan.

“Goh het is toch elke keer weer een hele hijs zo drie hoog die trap op,” zegt Dien, terwijl ze met een zucht op een stoel neer ploft.

“Tony de melkboer staat voor de deur hoor,” zegt ze. “Je bedoeld die melkkar,” “Ja die” “Nee dat is onze melkboer niet, bij ons komt nog steeds dat oude melkboertje uit de Jacob van Lennepstraat de melk brengen,” zegt mijn moeder. “Maar dat zal zolang niet meer duren, dat mannetje is zo oud.”

“Goh meid ik moet effe bij komme hor, voor ik me jas uit doe.” “Wil je koffie Dien?” roept Tonie vanuit de keuken. “Ja lekker, doe maar een bakkie” Ze zet de tas die ze bij zich heeft op tafel.

“Als ik mijn jas heb opgehangen ga ik eerst is effe piesen,” zegt ze, terwijl ze haar jas uittrekkend naar de kapstok op de gang loopt, waar ook de wc zich bevindt. ‘Tonie wat heb je toch een klein rottig wc-tje, je kan niet eens de deur achter je togus dicht doen,” zegt Dien terwijl ze de kamer in loopt.

“Nou Dien, daar zijn we zo zoetjes aan wel aan gewend hoor.” zegt Tony terwijl ze de koffie op de tafel zet. “Je wil geloof ik geen suiker meer hè?” vraagt ze, nou ik neem een klein scheppie, ik ben het nog niet helemaal afgewend.” zegt Dien de suikerpot naar zich toe trekkend en meteen twee ferme scheppen suiker in het kopje scheppend, zegt ze.

“Meid ik heb wat fijns voor je gekocht, daar zal je plezier van hebben.” Ze pakt het pak dat rechtop in haar tas staat, en legt het op tafel.

Ze neemt een slok koffie en zegt “lekker hoor Tonie, ik ga toch ook weer een potje met een aardewerk filter kopen, die tante Betjes* daar komt na verloop van tijd toch altijd een bijsmaak aan.”

Tante Betje filterzakje van katoen

Tony ziet dat op de grote doos die Dien op tafel heeft gelegd, de afbeelding van een kerstverlichting staat.”Kijk Tonie echte kaarsjes zijn natuurlijk mooier, dat vin ik ook hor maar deze is helemaal elektrisch en dat is een stuk veiliger met die kleintjes.”

“Goh Dien prachtig! Maar wat moet dat wel niet kosten?” “Negentiengulden, ik heb er al vijf voor je betaald, en de rest mag je met een gulden in de maand afbetalen”.

“Op afbetaling? dat nooit Dien hou op, dat durf ik niet hoor! M’n moeder schrikt zich wezenloos als ze hoort dat ik iets op afbetaling koop.” “Je moeder…! Ach, Tonie hou toch is op zeg, je moeder zit niet met een hok vol kleine kinderen in zo’n brandbare woning.’

 En dan der bij, hier hoeft je moeder toch niks van te weten… ik regel die betaling wel hoor.””Ja ik vind het wel fantastisch Dien maar op afbetaling… ik weet het niet…. ik ben dat niet gewend”.

“Nou Tonie doe me een lol je steelt niks hoor, en dan wen je er maar aan, je kan straks wel rustig kerst vieren zonder een bak water onder je boom.” “Ja je heb wel gelijk, ik ben er eigenlijk wel heel blij mee,” zegt Tony peinzend.

“Wil je nog een kop koffie?” “Ja meid doe mij nog maar zo’n lekker bakkie en dan moet ik weer snel verder hoor, ‘k mot nog effe over de markt en dan snel naar huis voor Jan zijn medicijnen.”

Ja tante Dientje was een echte wervelwind. Mijn moeder zei altijd: “Die kan op één ochtend in Noord, Oost, Zuid, en West tegelijk wezen.” Ze zorgde niet alleen voor zichzelf maar voor een ieder die dat nodig had. Maar het aller belangrijkste voor tante Dien was dat Jantje zijn medicijnen op tijd kreeg.

Melkboer 1950

* Tante Betje filterzakje van katoen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s