Op Visite bij Oma van Klaveren

‘We maken even een sprongetje naar 1950.’

Oma van Klaveren
17 juli 1876
foto eind jaren 50

Op een zondagochtend neemt mijn vader mijn broer Peter en mij mee. We gaan op bezoek bij oma in de Egelantierstraat. 

Oma vraagt aan mijn vader, ”Wil je een lekker bakkie thee Piet?”

“Ja, lekker moeder.”

Midden op de tafel staat een gebloemde theemuts met daaronder de pot thee. De kop en schotel staan er naast. Oma pakt een lepeltje uit de la en legt het naast het kopje, het is duidelijk dat ze op ons bezoek is voorbereid. 

Ik zit op een houten stoel, mijn voeten bengelen, ze raken de vloer nog niet. Peter kruipt bij papa op schoot.
Oma schenkt de dampende thee in.  Ze vraagt niet hoe mijn vader zijn thee drinkt,  dat weet ze, met een schepje suiker en een wolkje melk.

Terwijl mijn vader met zijn moeder zit te praten, laat hij zijn theelepeltje op het randje van zijn kopje balanceren. Net zo lang tot het lepeltje horizontaal blijft liggen. Voor ons was dit niets bijzonders, dat doet hij altijd, en hij is er een meester in.

Tante Cor

Mijn tante Cor komt binnen wippen en vraagt: “Moeder, heb jij effe een puntje* thee voor me? Willem z’n ouders komen zo en ik zit zonder.”

“Aah, natuurlijk meid, mot je eerst nog effe een lekker bakkie?”
“Nou snel dan effe, want ik kan die menshu niet voor een dichte deur laten staan.”

Oma had maar één theelepeltje, iedereen wist dat, maar oma sprak er niet over.

Ze schenkt de thee voor Tante Cor in, loopt langs het kopje van mijn vader en tikt tegen het lepeltje dat ligt te balanceren op zijn theekopje. Het lepeltje valt op de grond. Oma neemt het mee naar de keuken, spoelt het af, droogt het aan een punt van d’r schort en legt het bij tante Cor haar kopje.

“Willen jullie ook een koppie thee, lievers?”, vraagt ze aan mijn broertje en mij.
“Nee oma”, schudden we allebei met ons hoofd.
“Wacht is effe, kijk’s effe wat oma voor jullie heb, een lekker pepermuntje!”
“Lekker oma!”

“Kijk es schat, pak er ook één voor de kleine Piet”, zei oma tegen mij.

Kleine Piet was mijn broertje Peter van 4 jaar. In de familie van mijn vader vinden ze de naam Peter eigenlijk een beetje eili en ze blijven dan ook stug Pietje zeggen.

“Moeder, kunnen de kinderen een kwartiertje bij jou blijven?, vroeg mijn vader, ik moet even naar Dien.”

“Ja jonge, natuuluk, doe rustig an, haast je niet, je weet het hè, ik heb dat kleine grut graag om me heen.”

Slurpen 

Mijn broertje Peter zit op zijn pepermuntje te zuigen en te slurpen. Ik denk: dat is niet netjes en ik zeg zachtjes: “Niet zo slurpen Peter.”

Maar doof is oma niet, ze zegt meteen, “Ach laat die jonge! hij zit d’r lekker van te geniete. Hij vindt het heer-luk**, dat zie en dat hoor je. Nee hoor pik, slurp jij maar lekker.”
Ik denk verschrikt, “hoh, oma zegt een lelijk woord.” O o o wat een heilig boontje was ik toch als kind. 

Geen lelijke woorden zeggen zat er bij ons thuis trouwens wel heel diep in, maar dat is allemaal vanzelf weer goed gekomen.

*Een puntje is de hoeveelheid thee die je nodig heb voor een pot thee.
** heerlijk

Copyright Ⓒ 2016 – 2019 P. Schwank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s