Op Visite bij Oma van Klaveren

Op een zondagochtend neemt mijn vader mij en mijn broer Peter mee. We gingen op bezoek bij oma in de Egelantierstraat. 

Oma vraagt aan mijn vader, ”wil je een lekker bakkie thee Piet?”

Oma van Klaveren eind jaren 50

„Ja, lekker moeder.”

Midden op de tafel staat een gebloemde theemuts met daaronder de pot thee. De kop en schotel staan er naast. Oma pakt een lepeltje uit de la en legt het naast het kopje, het is duidelijk dat ze op ons bezoek is voorbereid. 

Ik zit op een houten stoel, mijn voeten bengelen, ze raken de vloer nog niet. Oma schenkt de dampende thee in.  Ze vroeg niet hoe mijn vader zijn thee dronk,  dat wist ze, met een schepje suiker en een wolkje melk.

Terwijl mijn vader met zijn moeder zat te praten, liet hij zijn theelepeltje op het randje van zijn kopje balanceren. Net zo lang tot het lepeltje horizontaal bleef liggen. Voor ons was dit niets bijzonders, dat deed hij altijd, en hij was er een meester in.

Tante Cor

Mijn tante Cor kwam binnen wippen en vroeg: „moeder, heb jij effe een puntje thee voor me? Willem z’n ouders komen zo en ik zit zonder.”

„Aah, natuurlijk meid, mot je eerst nog effe een lekker bakkie?”

„Nou snel dan effe, want ik kan die mensen niet voor een dichte deur laten staan.”

Oma had maar één theelepeltje, iedereen wist dat, maar oma sprak er niet over. Ze schonk de thee voor Tante Cor in, liep langs het kopje van mijn vader en tikte tegen het lepeltje dat lag te balanceren op zijn theekopje. Het lepeltje viel op de grond. Oma nam het mee naar de keuken, spoelde het af, droogde het aan een punt van d’r schort en legde het bij tante Cor haar kopje.

„Willen jullie ook een koppie thee, lievers?”, vroeg ze aan mij en m’n broertje.

„Nee oma”, schudden we allebei met ons hoofd.

„Wacht is effe, kijk’s wat oma voor jullie heb, een lekker pepermuntje!”

„Lekker oma!”

„Kijk es skat, pak er ook één voor de kleine Piet”, zei oma tegen mij.

Kleine Piet was mijn broertje Peter van 4 jaar. In de familie van mijn vader vonden ze de naam Peter eigenlijk een beetje eili en ze bleven dan ook stug Pietje zeggen.

„Moeder, kunnen de kinderen een kwartiertje bij jou blijven?, vroeg mijn vader, „ik moet even naar Dien.”

„Ja jonge, natuuluk, doe rustig an, haast je niet, je weet het he, ik heb dat kleine grut graag om me heen.”

Slurpen 

Mijn broertje Peter zat op zijn pepermuntje te zuigen en te slurpen. Ik dacht, dit is niet netjes en ik zei zachtjes: „niet zo slurpen Peter.”

Maar doof was oma niet, ze zei meteen, „Ach laat die jonge! Hij zit d’r lekker van te geniete. Hij vindt het hi-luk, dat zie en dat hoor je. Nee hoor pik, slurp jij maar lekker.” Ik dacht verschrikt, „ohh, oma zegt een lelijk woord.” Ooo wat een heilig boontje was ik toch als kind. 

Geen lelijke woorden zeggen zat er bij ons thuis trouwens wel heel diep in, maar dat is allemaal vanzelf weer goed gekomen.

Copyright Ⓒ 2016 – 2019 P. Schwank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s