Opa van Klaveren Verliest zijn Baan

Zonder ooit een dag te verzuimen heeft opa veertig jaar bij Godschalk gewerkt. Toen de oude heer Godschalk dood ging werd m’n opa door de oudste zoon ontslagen. En dat ging toen niet van, „je bent volgende maand voor het laatst”, maar meer in de trend van, „Beste Piet, vanaf komende maandag hoef je niet meer te komen. Het gaat je goed kerel.”

Oma vertelde later dat haar man bij thuiskomst eerst een poos gezwegen had. Toen zei hij, „Oh Ank meid, de weg van mijn werk naar huis is me nog nooit zo zwaar gevallen en heeft me nog nooit zo lang geduurd als vandaag. Het leek of ik lood in mijn schoenen had.”

Oma sprak toen de woorden, „Piet er zijn ergere dingen in het leven. Laat ze de pest krijgen, ons krijgen ze niet klein.”

Opa, normaal furieus bij ieder woord dat niet paste binnen zijn kijk op fatsoen, liet het hierbij zitten. Hij wreef oma goedkeurend over haar arm.

Oma haalde diep adem en zei, „er zijn meer bazen dan Godschalk; blijf jij vandaag maar is lekker thuis. Morgen weer een dag.”

Opa was inmiddels over de zestig. De meeste kinderen waren het huis uit. Hij moest op zoek naar werk. Het was 1932 en werk … dat was er niet.

Het halve land was werkloos. Maar waar maakte Onze Koningin Wilhelmina zich vooral druk om? Het volkslied, ‚Het wiens Neerlands bloed’ kon toch echt niet meer. Het moest en zou vervangen worden door een lied waarin de door haar gedroomde superioriteit van haar voorvaderen wel bewierookt werd, namelijk het ‚Het Wilhelmus’.

Copyright Ⓒ 2016 – 2019 P. Schwank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s